[izusiek19]

Momentami zastanawiałam się czy oni czytają sobie w myślach, czy poprostu czują taką silną więź ze sobą, że rozumieją się bez słów. Przeplatająca się między ich miłością, miłość do swoich dzieci. Muszą kryć swoje uczucia dla ich dobra, a jednocześnie pragną być ze sobą, rozterka i chęć `żeby nie zranić nikogo potrafi zniszczyć człowieka , bardzo mi się podobał ten fik, zmuszał do myślenia.

[zozola]

doskonałe w każdym calu... dobór słów, opis zachowań, gestów... cudowne.. to jedna z najlepszych miniaturek jakie czytałam... to takie rozczulające..
dwóch dorosłych mężczyzn, którzy muszą chować przed światem swoje uczucie..
mają własne rodziny, żony, dzieci... mimo to to co ich łączy jest mocniejsze... piękne i bardzo subtelne...
cudo!!!!!!!!!!!!!

[Koshiya]

Tekst cudowny, doskonały.
Idealny nastrój utrzymany od samego początku do samego końca.
A opis uczuć, aż ciarki mnie przechodziły i uśmiechałam się do siebie jak głupia.
Harry pokazujący swoje uczucia za pomocą gestów, a Draco nieśmiały i elokwentny.
Tekst zauroczył mnie od samego początku.
Ich myśli na pewno też wiele wniosły do tego tekstu.
A zdjęcia ich dzieci, i to jak bardzo ich ojcowie je kochają???
Ale te drobne gesty ciała. Ahhh mój umysł jeszcze nie wpełni funkcjonuje po tym tekście.
Yami-no odwaliłaś kawał niesamowitej roboty, bo żeby przetłumaczyć taki [piękny tekst i zachować jego nastrój, tekst napewno więcej zyskał, niż stracił na tłumaczeniu.
Chyle głowe przed tłumaczką. To było cudowne genialbe urocze i nastrojowe!!!

[Isha]

*pociąga nosem* Śliczne to jest... Uch, że Ty piszesz takie miniaturaki och no może tminiaturka to nie jest, ale jednak. Akcja dzieje się niby w jednym miejscu, ale jesy przepiękne, dużo się dzieje w tym czasie, dużo dialogów, w których wyjaśnione wszystkie okoliczności. No i najwazniejsze myśli, które dodają temu wszystkiemu uroku ;)
Kocham to dzieło... przeczytałam je kilka razu i ani razu mi się nie znudziło, czytam je z taką samą zachłannością jak wcześniej... Tak samo mnie wzrusza i wywołuje takie same emocje... Ja chcę wiecęj Twoich dzieł Agee...;)

Przepraszam za błędy, ale śpieszę się z tym postem ;)

rozumiem, że się śpieszysz, jednakże mimo wszystko mam wątpliwości, czy dokładnie przeczytałas ten tekst. Po pierwsze - to tłumaczenie, nie tekst autorski, a po drugie - to nie Agee to tłumaczyła, tylko Yami-no...
Dość dziwne błędy jak na kogoś, kto przeczytał tekst, szczególnie ten drugi błąd... Chociaż... nieuwaga zdarza się każdemu, nie mnie rozsądzać, skąd są owe błędy, prosiłabym jedynie o ich ewentualne poprawienie.
Aribeth

[riyo]

Hmm...(chwila na zastanowienie)...Opowiadanie te jest bardzo nastrojowe, skłania do refleksji. Ogólnie bardzo mi się podobało tylko w niektórych momentach trzoszkę mi się dłużyło.

[Paligo]

Przyznam, że pierwszy raz czytam taki tekst. Bardzo podoba mi się jego niestandardowość i ogólny nastrój w nim panujący. Przynam, że jest jednym z niewielu w tej tematyce nad ktorym musiałam się zastanowić.

[Erato]

Już myślałam, że przeczytałam wszystkie dobre drarry, a tu taka miła niespodzianka.
Pełna miłości i ciepła miniaturka. Podobało i się przedstawienie myśli bochaterów, co ukazywało że oni rozmieją sie bez słów. Ich spojrzenia, dotyk, były takie szczere i intymne. Z całego oowiadana promieniuje miłość. Tekst wywołuje mnóstwo emocji i jest nieaprzeczlnie piękny i nastrojowy.

[ruffian]

Na poczatku strasznie mi sie podobalo, az zdalam sobie sprawę ze to sie dzieje już dlugo po wojnie a Harry i Draco mają juz wlasne dzieci i wlasne zycie. To mnie trochę odtrącilo, ale opowiadania i tak calkiem fajne ;)

[Donnie]

Piękny tekst i piękne, płynne tłumaczenie. Naprawdę bardzo udany prezent dla Kaczalki

Nowy Orlean. Moim pierwszym skojarzeniem był Wywiad z wampirem, ale chyba nie o to chodziło Draconowi, gdy mówił Harry'emu, że skoro nie wie, co to znaczy „A poza tym, to Nowy Orlean“, to nie jest gotowy do usłyszenia odpowiedzi Strasznie mnie to zaintrygowało (bo nie znoszę aluzji, których nie mogę rozgryźć) i zrobiłam mały reserczyk, ale żadna znaleziona informacja mi tu nie pasuje. Hmm. Odczuwam lekki dyskomfort

Cały tekst jest urokliwy. Intensywny. Przy tym nastrojowy i delikatny. Bardzo zmysłowy w niecodzienny i trudny do stworzenia sposób, kiedy uśmiech posłany komuś przez stół albo dotyk rąk daje wrażenie przynajmniej tak mocne jak dobry, rasowy PWP. Z tym, że wrażenie to jest uszlachetnione subtelnością. Kto oglądał Milczenie owiec, ten może pamięta scenkę, w której Hannibal lekko musnął palcem dłoń Clarice: w tym krótkim dotyku tkwił cały hipotetyczny, rozpasany romans. Podziwiam autorów, którzy potrafią stworzyć taki klimat.

W ogóle całe ich to spotkanie w knajpce było jedną wielką przystawką do tego, co miało stać się później. Strasznie to było prawdziwe, przesiąknięte pragnieniem i jednocześnie udawaniem, że nic aż takiego się nie dzieje. Rozczuliło mnie zdanie, w którym obaj udają zainteresowanie zawartością własnych szklanek, żeby tylko na chwilę nabrać oddechu od intensywności tamtej chwili, tak jakby się bali, że ich własne odczucia rozniosą ich na strzępy.

Podobał mi się motyw z kompatybilnością ich różdżek. To, że Harry dotykając różdżki Dracona czuł się, jakby miał w dłoni coś idealnie dopasowanego do siebie. Piękny symbol albo zapowiedź ich obu jako uzupełniających się połówek duszy. Potwierdzenie dostajemy niemal od razu, gdy spotykają się w połowie drogi, której jednym biegunem jest dotyk, a drugim słowa. Harry niby nie umie się nimi posługiwać, ale to, co powiedział, jest piękniejsze od niejednego wyznania:

Cytat:

- Więc jestem w twoim typie? (...) - Nie - odpowiedział stanowczo brunet. Jego spojrzenie wwierciło się w Draco. - Co dziesiąta osobą spacerująca po Hyde Parku jest w moim typie. Ty... to po prostu ty.

Jeśli chodzi o sam tytuł, rzeczywiście brzmi pięknie, ale ja bym to przetłumaczyła. Jako „Niedościgniony“. Oddaje sens słowa i jednocześnie ma drugie dno.

Na koniec moja osobista radośnie kwicząca perełka:

Cytat:

- Te włosy to połowa mojego czaru. Nie wiedziałem, ze zdawałeś sobie z tego sprawę.

[Eboni]

O cholera. To było cudowne. Błagam, zrób z tego ciąg dalszy. Albo przekaż komuś do kontynuowania... To jest cholernie dobre. Nie mogę znaleźć słów. Być może 'intymne', jak to określili poprzednicy. DOBRE.

Nie zapomnę o tym ficku. Co więcej, będę go czytać aż do znudzenia:)

Taka miłość nie zdarza się dosłownie NIGDY. Wyłącznie w fikcji...